പെയ്യാൻ മറന്നു പോയ ഏതോ മഴയുടെ തണുപ്പുമായ് കാത്തുനിൽക്കുകയാണ് സായാഹ്നം, ഈ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയ്ക്കു പുറത്ത്. തുറന്നിട്ട ജാലകങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ എന്നെ തൊട്ട് വിളിക്കുന്ന സുഖമുള്ള തണുപ്പിനെ, ഏതോ സ്വപ്നങ്ങളുമായി എത്തിനോക്കുന്ന ഉറക്കത്തെ, ആയിരമായിരം ചിന്തകളെ ഒക്കെ അതിജീവിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.... ദുർബലമായ എന്റെ പരിശ്രമങ്ങൾക്കപ്പുറം ഞാൻ ആലസ്യത്തിന്റെ കരിമ്പടം പുതച്ച് തുറന്ന കണ്ണുകളോടെ സ്വപ്നലോകങ്ങളിലേക്ക് യാത്രയാവുകയാണ്.....

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത