മരണം, അനിവാര്യമായ മരണം, നാം ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ തേടിയെത്തുന്ന ഒന്നായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു... ചിലരുടെ അസൗകര്യങ്ങളിൽ എളുപ്പവഴികളിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ ബാല്യകൗമാരങ്ങളുടെ നിഴലും പേറി യൌവനം ജീവിച്ചു തീർക്കുക എന്നത് അതിദാരുണവും ഭയാനകവുമായ സംഗതിയാണ്. ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൻ എപ്പോഴും പ്രണയിക്കുന്നത് മരണത്തെ തന്നെയാണ്...
സ്നേഹിക്കപെടുവാൻ കൊതിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ ആരെയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കുവാൻ കൊതിച്ചുപോകും, കാരണം നാം നമ്മെ തന്നെ വെറുത്തിട്ടുണ്ടാകും. സ്നേഹത്തിന്റെ ഏതു ഭാവത്തെയും സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സ് തയാറാകും. സ്നേഹത്തിന്റെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തെ നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിൽ തള്ളിയിടാനോ, തെറ്റുകളുടെ പാറയിലെറിഞ്ഞു തച്ചുടയ്ക്കുവാനോ പോലും മനസ്സ് പറയും... എത്ര നാൾ പിടിച്ചു നിൽക്കാനാകും എനിക്കും നിങ്ങൾക്കും ?
നാളെയുടെ ഒരു പുലരിയിൽ നാം മനസ്സിന്റെ ശബ്ദം അനുസരിച്ചേക്കാം; അന്നുവരെ ജീവിക്കാൻ നാം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.....
ഹൃദയപൂർവ്വം,
വിജിത
വിജിത
