നിലാവിന്റെ  ചുംബനമേറ്റ  രാവിൽ  വഴിക്കണ്ണുമായ് കാത്തിരിക്കാന്‍ ഞാൻ  നിർബന്ധിതയായിരിക്കുന്നു....... ഞാൻ  കാത്തിരിക്കുന്നത്  എന്റെ നാളെകളെയാണ് ; സ്വപ്നത്തിന്റെ  ചായം ചാലിച്ചെഴുതിയ  നാളെയുടെ  പകലുകളെ..... നിറം മങ്ങിയ  ഇന്നുകളിൽ  അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയാവുകയാണ് ഈ കാത്തിരിപ്പുകൾ........

      ഏകാന്തമായ   ഈ   കാത്തിരിപ്പിനിടയ്ക്ക് ,  മഴ  എന്നോട് കുശലം പറയാനെത്താറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കുമൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുന്നതീ രാത്രി മഴ മാത്രമാകാം.........

    ഇത്തരം   കാത്തിരിപ്പുകളാണ്‌   എന്നെ നിശാജീവിയാക്കുന്നത്... ഇവയില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല; എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമില്ല.................

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത