ഞാനെന്ന വരി

 കാലമേ, നീ എഴുതാതെ പോയ കാവ്യങ്ങളിൽ ഭാഗമാകുവാൻ ഞാനെന്ന വരി കാത്തിരിക്കുന്നുവിന്നും ....

നീ കോറിയിടുമാ വാക്യശകലങ്ങളിൽ തിരയുന്നു ഞാൻ 

ഇന്നുമെൻ ആത്മാവിനെ...

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

 കാണ്മാൻ കഴിയാത്ത ദൂരങ്ങൾ എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ തീർത്ത അകലമുണ്ടെങ്കിലും നീയും ഞാനുമെൻ്റെ സ്വപ്നലോകങ്ങളിൽ ഒന്നിക്കാറുണ്ട്,

 ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കളി പറയാറുണ്ട്, 

ഒരിക്കലും പിരിയാതെ കൈകളിൽ കൈ കോർത്ത് നടക്കാറുണ്ട്... 

കണ്ണെടുക്കാതെ പരസ്പരം വെറുതെ നോക്കിയിരിക്കാറുണ്ട്.. 

അവിടെ നീ എൻ്റേത് മാത്രമായിരിക്കുകയും നിൻ്റെ സംഗീതം എനിക്കായ് മാത്രം പൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു.... 

അതുകൊണ്ട് വരൂ, 

നമുക്കു തനിയെ ഉറങ്ങി സ്വപ്നലോകങ്ങളിൽ വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടാം;

 നമുക്കു മാത്രമറിയാവുന്ന നമ്മുടെ മാത്രം ഇടങ്ങളിൽ....

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

 എഴുതാൻ ഒരു തൂലിക വേണം...

സ്വപ്നങ്ങൾ നിറം കൊടുത്ത മഷിയൊഴിച്ച് എഴുതാൻ കഴിയുന്ന, രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ ജീവൻ വെയ്ക്കുന്ന ഒന്ന്... 

ആരും കാണാതെ കോറിയിടുന്ന ദുഃഖവരികളിൽ നിന്നു എന്നെ തിരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നോട് കഥ പറയുന്ന ഒരു സ്ഫടിക തൂലിക... 

ഉണ്ടോ നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ  അങ്ങനെ ഒന്ന്?

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത 

നിൻ്റെ അധരങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും എൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ സ്പർശിക്കുകില്ലെങ്കിലും പ്രണയമേ, 

ഈ പെരുമഴയത്ത് ഞാനും കാണട്ടെ സിരകളിൽ അഗ്നി പടർത്തുന്ന ഒരു സ്വപ്നം.... 

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത 

 മരണമേ, നീയെൻ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ 

                                                      പിൻവിളി വിളിപ്പതാരെന്നെ ?

ആരൊരാളെൻ ഓർമയെ ഓർപ്പതീ- 

                   വാതിലിൻ അപ്പുറം ഞാൻ കടക്കയിൽ?

ഹൃദയപൂർവ്വം ,

വിജിത