അടഞ്ഞ വാതിലിനപ്പുറം അടക്കിയ തേങ്ങലുമായി ഒരുവൾ, 

അവളുടെയോമൽ പൈതലിൻ മുഖം നോക്കി ചിരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു - 

ആരുമാ നോവിൻ ചാൽ കാണാതിരിക്കുവാൻ... 

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

എലിസബത്ത് മിസ്സ്‌നോട്....

ചിത്രശലഭങ്ങൾ, 

തങ്ങൾ പുഴുവായി വിഹരിച്ച ഇലകളിലോ, സമാധിയിലാണ്ട ഇലത്തുമ്പിനറ്റത്തോ തങ്ങാറില്ലല്ലോ... 

അവ പറന്നുപോവുക തന്നെ ചെയ്യും - 

പൂക്കളിൽ നിന്ന് പൂക്കളിലേക്കും, 

ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നു ഹൃദയങ്ങളിലേക്കും..... 

പോവുക ,നൽ ചിത്രശലഭമേ നീ , നീലവിഹായസ്സു തേടി... 

ഓർക്കുക പിന്നിൽ കണ്ടൊരീ  പാഴ്ചെടിയേയും....

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത 

എഴുതുവാൻ പറഞ്ഞവൾ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്.. 

ആത്മാവിൽ ആണ്ടു പോയ ഓർമതൻ ചിപ്പിയിലെ മുത്ത്പോൽ, 

അവൾ അവളുടെ ആഴങ്ങളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു കടത്തിയ ആ പ്രീയമാം ഒരുവനെയോർത്തിരിക്കയിൽ.. 

പ്രണയത്തിലുണ്ടോ ശരി തെറ്റുകൾ? - ചോദിച്ചു 

എന്നോടായോ തന്നോടു തന്നെയോ! 

ഒടുവിലെ ശ്വാസത്തിലും ഉണ്ടാകണം പ്രണയത്തിൻ ഗന്ധം ; സംഗീതവും... 

കൊതിക്കുന്നു അവൾ, അവനെ മാത്രം.

പ്രണയമേ, നീ നിറഞ്ഞു പരന്നോഴുകുക, 

ഇവളിൽ നിന്നവനിലേക്കും, 

അവനിൽനിന്നിവളുടെ ഏകാന്തമാം വീഥികളിലേക്കും ....

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

വേദനിപ്പിക്കുന്നു പ്രണയമെന്നെ

 പ്രണയമെഴുതിയ കഥകളിൽ നിന്നൊരു വട്ടം ഞാൻ ഇറങ്ങി പോയി.. 

പിന്നെയൊരിക്കൽ ഞാനെൻ്റെ കൈയ്യിലെ പ്രണയമഷി ഒഴിച്ചു കളഞ്ഞു ഏതോ അഴുക്കുചാലിൽ... 

പിന്നെയുമൊരു നാൾ പ്രണയം തുടിച്ച എൻ ഹൃദയം വില്പനയ്ക്ക് വെച്ചു ഞാൻ വാങ്ങിയൊരല്പം കാളകൂടം.. 

ഒടുവിൽ നിന്നു ഞാൻ പ്രണയമുക്തയായ് ഈ വിശാലവീഥിയിൽ;

എന്നിട്ടും വേദനിപ്പിക്കുന്നു  സിരകളിലൂടെ പണ്ടെന്നോ ഒഴുകിയ  പ്രണയബാക്കി...

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

 മറവികൾ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് അവളെന്നെ തുറിച്ചു നോക്കിയത്... 

 ഞാൻ അവളെ മറന്നപ്പോൾ, അവളിലേക്കുള്ള വഴികൾ മറന്നപ്പോൾ, അവൾ ഓർമകളിൽ മുഴുകി വർത്തമാനകാലത്തിന് ഭ്രാന്തി ആയി മാറിയത് അവൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകുമോ എന്നൊരു ഭയം എന്നെ കൈനീട്ടി പിടിച്ചു ഇരുട്ടിലാക്കി കളഞ്ഞത് അപ്പോൾ മുതലാണ്...

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത