ഒരിക്കലും വരാത്ത അതിഥിയെയും കാത്തിരുന്ന  ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ കടന്നു ഞാൻ നടക്കുകയാണ്, ഒറ്റയ്ക്ക്. . . . . .

ഹൃദയപൂർവ്വം ,

വിജിത 

                            പ്രണയിച്ചവൻ മറ്റൊന്നുമറിയാതെ

                           ദൂരെ കണ്ടൊരാ തൊട്ടാവാടി പൂവിനെ, 

                           ചെമ്പനീർ പൂവെന്നോർത്ത് . . . .

ഹൃദയപൂർവ്വം ,
വിജിത 

മഴേ , എൻ്റെ  പ്രണയം നിന്നോടാണ് . . . നീ പെയ്തൊഴിയുമ്പോൾ  നിറയുന്നതെൻ്റെ  മനസ്സാണ്, തോരുന്നതെൻ്റെ  കണ്ണുനീരും. . .

ഹൃദയപൂർവ്വം ,
വിജിത 

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയാണ്. . . ഹൃദയത്തെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന സംഗീതവുമായി മറ്റൊരു രാത്രി മഴ. ഓർമകളുടെ താളം തിരിച്ചറിയുകയാണ് ഞാൻ. . .

ഹൃദയപൂർവ്വം, 

വിജിത 

ഒരു ഭ്രാന്ത്

      എനിക്കവനോട് പ്രണയമാണോ? അല്ല,അത്  വെറുമൊരു കൗതുകമാണ്. കൗതുകങ്ങളെ ആരും പ്രണയമെന്ന് വിളിക്കാറില്ലല്ലോ. സദാചാരക്കണ്ണുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞാനാ മുഖം തിരയുന്നത് വെറും കൗതുകം കൊണ്ട് മാത്രമാണോ എന്നൊരു കുഴപ്പം പിടിച്ച ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു ഈ മനസ്സ്, അല്ലെങ്കിലും,ഈയിടയായി ഈ മനസ്സത്ര ശരിയല്ല- എന്തൊക്കെയോ വെറുതെ പുലമ്പുന്നു. 

      അത് പ്രണയമല്ലെന്ന്  പറഞ്ഞു പഠിക്കുന്നു ഞാൻ, കാരണം, ആ വാക്ക് പറഞ്ഞു വഞ്ചിച്ച ചിരിയുടെ ഓർമ്മ എന്നെ നടുക്കുന്നുണ്ടിപ്പോഴും, ചില്ലുകൊണ്ട്  മുറിവേറ്റ പോലെ ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നുമുണ്ട്. . . .

     എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും എന്നെയറിയാത്ത നിൻ്റെ മുഖം ഇങ്ങനെ കാണുന്നതൊരു സുഖമാണ്. . . .ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ഞാൻ നിന്നെ തിരഞ്ഞു പിടിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. നീ ഒരിക്കലും എന്നെ കാണില്ലെന്നും എൻ്റെയീ ഭ്രാന്തറിയില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം; ഇതിലെ തെറ്റും ശരിയും എനിക്കറിയുകയുമില്ല. 

          നാളെ നീ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും സ്വന്തമാണെന്നോ ആകുന്നെന്നോ അറിയുന്ന നാൾ വരെ നീ എൻ്റെ  പ്രീയപ്പെട്ട കൗതുകമായിരിക്കും. അതിനുശേഷം ബാല്യത്തിൽ കൈവിട്ടുപോയ ഏതോ മയിൽപ്പീലിത്തുണ്ട്  പോലെ ഞാൻ നിന്നെ എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൻ്റെ  കോണിലേക്ക് അലസ്സമായിട്ടിട്ട് ഒരു ചിരിയിലെൻ്റെ നോവൊളിപ്പിച്ച് നിൻ്റെ മുൻപിലൂടെ നടന്നു പോകും. . . .

ഹൃദയപൂർവ്വം ,

വിജിത