ഒരിക്കലും മറക്കാതെ ,
ഒരു മാത്രപോലും പിരിയാതെ,
സൗഹൃദമേ, നിൻ തണലിൽ-
മയങ്ങട്ടെ ഞാൻ...

ഒടുവിലായ് എത്തുമാ മരണത്തിലും,
ചിരിക്കട്ടെ, ഞാൻ നിൻ ഓർമയിൽ.

ഹൃദയപൂർവ്വം,
വിജിത

എന്തോ എഴുതുവാനാണ് ഞാനീ പുസ്തകത്താൾ തുറന്നത്. പക്ഷെ വാക്കുകൾ എനിക്ക്  തുണ നിൽക്കുന്നില്ല. തൂലികത്തുമ്പിലൂടെ പുറത്തെത്തുവാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ കലാപം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ തലച്ചോറ് ഹൃദയത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നില്ല. ഹൃദയം പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തോ അതിനെയീ സമർത്ഥനാം തലച്ചോറ് തടയുന്നു.

ഇനി നിശ്ശബ്ദത....... ശ്മശാനസമാനമായൊരു ശാന്തത, തലച്ചോറ് ഹൃദയത്തിനൊപ്പം നിൽക്കുന്ന കാലത്തോളം.....

ഹൃദയപൂർവം,
വിജിത

നല്ല പെണ്ണ്

വസന്തത്തിലുമൊരു പൂ പോലും
വിരിഞ്ഞില്ല നിന്നുള്ളിലെന്നോ  സഖീ ?
ഒരുപാടു മഴ നനഞ്ഞിട്ടുമൊരു
വിത്ത് പോലും മുളച്ചില്ലയെന്നോ ?

പ്രണയത്തിലും നിറഞ്ഞില്ല
നിൻ ഹൃത്തമെന്നോ,
വിരഹത്തിൻ ചൂടിലും
പുഷ്പ്പിച്ചതില്ലായിരം വാകകളെന്നോ?

ശില പോൽ നിൽക്കുന്നു നീ
ഇന്നീ കാഴ്ചയ്ക്കു  മുൻപിലും,
'കണ്ണേ മടങ്ങുക ' എന്നു പാടി
മറയുന്ന ജനസാഗരത്തിനിടയിലായ് ....

കരയുക സഖീ നീയിന്ന്,
കാത്തുവെച്ചൊരാ ഓർമകളെയോർത്ത് ,
പൊട്ടിച്ചിരിക്കാത്ത, ഉറക്കെ കരയാത്ത -
'നല്ല' പെണ്ണായ് പിറന്ന നാളിൻ ചിന്തയിൽ.


ഉറക്കെയാട്ടുക  ഈ മുഖങ്ങളെ
നിർത്താതെ ശപിക്കുക ഈ ലോകത്തെ നീ,
ഇന്നെങ്കിലും പ്രതികരിക്കുക സഖീ ;
മനുഷ്യമുഖമുള്ള കഴുകരിന്ന്
കൊത്തിപ്പറിച്ചത്‌ നിന്‍റെയോമൽ കുഞ്ഞിനെയല്ലോ-
അക്ഷരം കൂട്ടിവായിക്കാനാവാത്ത
അവളെന്തറിഞ്ഞു?
അതിനാൽ പ്രതികരിക്കുക മാതൃഹൃദയമേ,
ഇന്നു  നീ............

ഹൃദയപൂർവ്വം,
വിജിത

കടം

പ്രണയത്തെയറിയില്ലെന്നും,
പ്രണയിക്കയില്ലെന്നും ചൊന്ന പ്രീയ സഖീ,
കടം നല്‍കാം ഞാന്‍ നിനക്കെന്‍റെ പ്രണയം,
നിന്‍ പടിവാതിലില്‍ മുട്ടിവിളിക്കുന്നോരാ വരനായ് . . . .

കടംകൊണ്ട പ്രണയവുമായ് ചെന്നു നില്‍ക്കൂ,
കടപ്പാടുകളേതുമില്ലാതെ നീ;
ഏറ്റുവാങ്ങൂ, താലിച്ചരടുമാ-
സിന്ദൂരചോപ്പും. . . .

ആരോ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചയെന്‍ ചെമ്പനീര്‍പ്പൂവും,
ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കാം ഞാനാ പ്രണയത്തിനൊപ്പം,
വിവാഹസമ്മാനമായ്. . . .

ഹൃദയപൂര്‍വ്വം,
വിജിത

നിന്‍റെ 'സംസ്കാര'ത്തിന്‍റെ തോളില്‍ തട്ടി നന്നായെന്നു 
പറയാന്‍ തക്ക, സംസ്കാരശൂന്യയല്ല ഞാന്‍ !

എന്ന്,

വിജിത