തിരിച്ചുപ്പോക്ക്

              പണ്ട് കുറയെ നാൾ ഞാൻ മൌനത്തിന്റെ കരിമ്പടം  വാരി പുതച്ചിരുന്നു.... മൌനത്തിൽ ഞാനെന്റെ ബാല്യം ചിലവഴിച്ചു.. ഏകാന്തതയും സൗഹൃദങ്ങളില്ലായ്മയും ആണ് എന്നെ വാചാലയാക്കിയത്. ഒരിക്കലും ആ പഴയ കരിമ്പടം തിരികെ എടുക്കരുതെന്ന് ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എന്റെ വചാലതയെക്കുറിച്ച് പരാതി കേൾക്കുമ്പോഴും തിരികെ മൗനിയാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്നിലേക്കുള്ള തിരിച്ചു പോക്ക് അസ്സാദ്ധ്യമായതും........ കാരണം എനിക്ക് തണലായി ഒരു സൗഹൃദമുണ്ടായിരുന്നു; എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തിയുടെ സൗഹൃദം............ ഇനി അതില്ല... അതിനാൽ ഞാനെന്റെ പഴയ മങ്ങിയ കരിമ്പടം തേടുന്നു................. വീണ്ടുമെനിക്കാ മൗനത്തിലേക്ക്‌ തിരികെ പോകണം.. എന്നിലേക്കും....................................................

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

ഒഴുകിയിരുന്നിവൾ ഇന്നലെ, നിറഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പരന്നും,
എന്നാലൊഴുകുന്നിന്ന് മാലിന്യവാഹിനിയായ്,
നഷ്ടപ്രണയത്തിനോർമ്മപോൽ നോവായ്‌......
 
സുമംഗലിയായിരുന്നിവൾ ഇന്നലെ,
ഇന്നിവൾ അതിശീഘ്രമരണത്തിൻ
കാലൊച്ച കാത്തുകിടക്കുമൊരു വൃദ്ധ....

എത്ര  പ്രണയങ്ങൾ, എത്ര വിരഹങ്ങൾ
എത്ര സ്വപ്നങ്ങളെത്ര നഷ്ടങ്ങൾ
കണ്ടു കാണുമിവൾ നിശ്ശബ്ദയായും ആർത്തലച്ചും .....

എങ്ങോ പോയ നല്ല കാലത്തിനോർമ്മ-
പോലൊഴുകുന്നിവളിന്ന് നേർത്തും,
ഇല്ലാതെയായും.........

ഏതമൃതിനാൽ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടു
ഞങ്ങൾ നിൻ  നഷ്ടയൗവ്വനം?

നീ വളർത്തിയ ഞങ്ങൾ
ശവപ്പെട്ടി പണിതു നിനക്കായ്....

ഏതു ഗംഗ ശുദ്ധീകരിക്കും ഞങ്ങളെ,
ഗംഗയും മലിനമായല്ലോ നിന്നേപ്പോൽ !

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത 

    

      നിലാവിന്റെ  ചുംബനമേറ്റ  രാവിൽ  വഴിക്കണ്ണുമായ് കാത്തിരിക്കാന്‍ ഞാൻ  നിർബന്ധിതയായിരിക്കുന്നു....... ഞാൻ  കാത്തിരിക്കുന്നത്  എന്റെ നാളെകളെയാണ് ; സ്വപ്നത്തിന്റെ  ചായം ചാലിച്ചെഴുതിയ  നാളെയുടെ  പകലുകളെ..... നിറം മങ്ങിയ  ഇന്നുകളിൽ  അതിജീവനത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയാവുകയാണ് ഈ കാത്തിരിപ്പുകൾ........

      ഏകാന്തമായ   ഈ   കാത്തിരിപ്പിനിടയ്ക്ക് ,  മഴ  എന്നോട് കുശലം പറയാനെത്താറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കുമൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുന്നതീ രാത്രി മഴ മാത്രമാകാം.........

    ഇത്തരം   കാത്തിരിപ്പുകളാണ്‌   എന്നെ നിശാജീവിയാക്കുന്നത്... ഇവയില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല; എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമില്ല.................

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത  

മീര

തൻ ദേവനായ് പാടി പണ്ടൊരു 
മീരയൊരായിരം പാട്ടുകൾ,
പാടട്ടെ ഞാനിന്ന് സ്നേഹത്തിൽ 
ചാലിച്ചൊരു പാട്ട് മറ്റൊരു മീരയ്ക്കായ്....

             സൗഹൃദമായ്  നിറയുന്നിവ-ളെൻ ഹൃത്തിൽ 
             ഒരു പുഞ്ചിരി കൊണ്ടിടം നേടിയവൾ.
             ചോദ്യമായ്, ആശങ്കയായ്,
             സ്വപ്നമായ്, ഉത്തരങ്ങളായ് 
             നിൽക്കുന്നിവളെൻ മുന്നിൽ........

പണ്ടെന്നോ കണ്ടു മറന്നൊരാ-
മുഖം ഒർമിപ്പിപ്പൂ ഇവൾ 
എന്തെന്നറിയില്ല, എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല,
സുഹൃത്തായിവളെനിക്കെന്നോ.....

            തമിഴകത്തിൻ ഇളയദളപതിയെ 
            ഹൃദയത്തിലേറ്റും പെണ്ണിവൾ
            തമിഴ് പേശും പെണ്ണാകാന്‍ 
            കൊതിക്കുന്നിവളെന്തിനോ!

എഴുതുമോ നീ  ഒരിക്കൽ 
എന്നേക്കുറിച്ചുമെന്നിവൾ ചോദിക്കവേ,
ചോദിച്ചു ഞാൻ  സ്വയം- എന്തേ 
എഴുതിയില്ല ഞാനിവളെക്കുറിച്ചെന്ന്.

          ഇന്നെഴുതുന്നു ഞാൻ  നിനക്കായ് 
          ഒരു  കാവ്യം- നമ്മൾതൻ 
          സൌഹൃദത്തിനോർമയ്ക്കായ്,
          നീ  പുഞ്ചിരിക്കുവാനായ്......

കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ നിൻ 
സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരങ്ങൾക്കായ്,
വ്യത്യസ്തമാം ചിലതു നീ ചെയ്യുന്ന 
നല്ല  നാളേയ്ക്കായ്........................

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

dedicated to d gr8 st.mary's.....

മറക്കുവതെങ്ങനെയീ പടികടന്നു 
ഞാനെത്തിയ നാൾ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ  അദ്ധ്യാക്ഷരം 
പടിപ്പിച്ചൊരെൻ പ്രീയ അധ്യാപികയെ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ  ഞാനൊത്തിരി 
പേടിച്ച ചൂരലിനെ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ ആദ്യമായ് 
കണ്ടെത്തിയൊരാ കളികൂട്ടുകാരനെ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാൻ ചൊല്ലി 
പഠിച്ചൊരായിരം വാക്കുകളെ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ എനിക്കു പറക്കുവാൻ 
ചിറകുകൾ നൽകിയയെൻ  അദ്ധ്യാപകരെ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാൻ, എന്നെ 
താങ്ങിയ ഈ കൂട്ടുകാരേ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാനാ കളിചിരികളെ ,
ഒരായിരം പിണക്കങ്ങളെ , കുസൃതികളെ ?

മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാൻ  എന്നെ 
പരീക്ഷിച്ചയീ പരീക്ഷകളെ? 

 മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാൻ കണ്ടൊരുനൂറ്‌ 
സ്വപനങ്ങളെ, എൻ നഷ്ടങ്ങളെ?


അറിയുന്നു ഞാനിന്ന്, ഇതായിരുന്നു 
എൻറെ സ്വന്തമാം സ്വർഗ്ഗം....
മറക്കുവതെങ്ങനെ ഞാനെന്റെ സ്വർഗത്തെ?

ഹൃദയപൂർവ്വം,

വിജിത

(In memory of d days I spent in St.Mary's H S S Pattom.. this is dedicated  to every teacher who inspired me.. to every friend who was there for me... n' to every single person I met there in those 14yrs.. Missing u all a lot. Proud to be a part of St.Mary's family..!! )